Józef Skorżyński

skorzynski

Józef Skorżyński

Józef Skorżyński urodził się dnia 2 grudnia 1878 roku w Radomiu. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył ze stopniem naukowym kandydata nauk prawnych i od razu rozpoczął aplikację sądową w Sądzie Okręgowym w Radomiu. Po złożeniu egzaminu sędziowskiego w roku 1907 podjął pracę w sądach na terenie ówczesnego Cesarstwa Rosyjskiego, zajmując od 1909 roku stanowiska sędziego śledczego między innymi w Kursku i Charkowie.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został mianowany w 1920 roku sędzią śledczym przy Sądzie Okręgowym w Warszawie, w roku 1927 zaś sędzią apelacyjnym śledczym do spraw wyjątkowego znaczenia. Jednocześnie w tym samym roku Minister Sprawiedliwości “poruczył” sędziemu J. Skorżyńskiemu zadanie utworzenia “instytutu do badań na potrzeby wymiaru sprawiedliwości”. Podjęte przez sędziego J.Skorżyńskiego prace związane z uzyskaniem potrzebnych funduszy, nawiązaniem kontaktów, zaangażowaniem pracowników naukowych o odpowiednich kwalifikacjach, znalezieniem pomieszczeń dla powstającego instytutu oraz wyposażeniem go w sprzęt i aparaturę trwały do 1929 roku.

W maju 1929 roku rozpoczął też działalność Dział I Badań Fizyko-Chemicznych, nowego Instytutu, a z dniem 25 maja 1929 roku Minister Sprawiedliwości powierzył jego twórcy sędziemu Józefowi Skorżyńskiego stanowisko kierownika Instytutu Ekspertyz Sądowych.

Niezależnie od swych normalnych obowiązków Józef Skorżyński, jako doświadczony sędzia śledczy o dużym autorytecie, wykonywał szereg funkcji i zadań związanych
z działalnością śledczą, zalecanych mu przez Ministra Sprawiedliwości, jako Naczelnego Prokuratora. Funkcje te niekiedy swym zasięgiem wykraczały poza granice Polski, jak np.: “walka z zawodowym fałszerstwem banknotów i puszczaniem ich w obieg na terenie Polski i za granicą”, czy uczestnictwo w pracach komisji międzyministerialnej, badającej podłoże katastrofy tranzytowego pociągu niemieckiego niedaleko Gdańska. W sprawach tych sędzia Skorżyński wyjeżdżał niejednokrotnie za granicę.

Za swą działalność zawodową został odznaczony w roku 1930 Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a w roku 1937 Złotym Krzyżem Zasługi.

Działalność tę przerwał wybuch II wojny światowej, gdy w dniu 6 września 1939 roku Instytut zawiesił swą pracę. Po wyzwoleniu w roku 1945, jako sędzia apelacyjny śledczy do spraw wyjątkowego znaczenia, został J. Skorżyński powołany do pełnienia czynności w Ministerstwie Sprawiedliwości, a następnie w tym samym roku delegowany do pracy w Głównej Komisji Badana Zbrodni Niemieckich w Polsce w charakterze jej członka. Prowadził wówczas szereg prac badawczo-dochodzeniowych dostarczających materiały dowodowe w toczących się przed sądami polskimi procesach przeciwko niemieckim zbrodniarzom wojennym, jak również materiały uzasadniające wnioski ekstradycyjne.

Zmarł 31 sierpnia 1959 roku w wieku 80 lat, będąc do końca swoich dni aktywnym zawodowo.